Έκθεση έργων ζωγραφικής

Το σχολείο μας γέμισε χρώματα και ζωγραφιές!

Με την καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών κ. Καζάκη Ιωάννα, διακοσμήσαμε τους τοίχους του σχολείου με τις εικαστικές μας δημιουργίες!

Μήπως κάπου ανάμεσα κρύβεται κάποιος μικρός... Πικάσο;

Παιχνίδια για τα παιδιά της Αφρικής

Τελικά, ναι, υπάρχουν αρκουδάκια στην Μαδαγασκάρη!

Με μεγάλη χαρά συγκεντρώσαμε και στείλαμε μέσω της Ορθόδοξης Εξωτερικής Ιεραποστολής, σε ένα Ορφανοτροφείο στην Μαδαγασκάρη, 4 κούτες με δικά μας παιχνίδια, "καθαρά και ...αρτιμελή!" όπως μας τα ζήτησε η ομάδα του Πρότζεκτ της Α΄γυμνασίου.

Τέτοιες δράσεις μας κάνουν να νιώθουμε πολύ όμορφα, γεμάτοι και φυσικά πολύ ευτυχισμένοι με τα όσα έχουμε!

2ο Συνέδριο Τεχνολογίας

Το σχολείο μας συμμετείχε στο 2ο Συνέδριο Τεχνολογίας με εκπρόσωπο τον μαθητή Σεβαστίδη Βασίλη της Α΄ τάξης.

Ο Βασίλης παρουσίασε το έργο του " Η φάρμα του Βασίλη". 

Στο μάθημα της Τεχνολογίας φέτος ασχοληθήκαμε με θέματα που έχουν να κάνουν με την ελληνική οικονομία. Για να ανακαλύψουμε όμως το ..."πού" βρίσκεται η ελληνική οικονομία στην καθημερινότητά μας, με την καθηγήτριά μας κ. Μυλωνά, κάναμε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι: συγκεντρώσαμε ετικέτες προϊόντων που καταναλώνουμε στα σπίτια μας και που όμως, παράγονται στην Ελλάδα. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η ελληνική οικονομία αφορά κυρίως είδη διατροφής.

•

•

•Η κτηνοτροφία αποτελεί έναν ζωτικό παραγωγικό χώρο στον πρωτογενή τομέα για την χώρα μας.
Ιδιαίτερα στην περιοχή μας υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός κτηνοτρόφων. 

Η εξέλιξη του στάβλου
Οι αγροτικές μέθοδοι ελάχιστα άλλαξαν μέχρι τον 17ο αιώνα, όταν τα βιομηχανικά μηχανήματα διαδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Σε πολλά μέρη του κόσμου όμως, η αγροτική και κτηνοτροφική δραστηριότητα, ως προς τις βασικές αρχές της, δεν διαφέρει και πολύ από αυτή που ήταν τους προηγούμενους αιώνες.
Πριν από 500 χρόνια περίπου, τα περισσότερα αγροκτήματα είχαν μόνο ένα οίκημα για τα ζώα και ένα για τον ιδιοκτήτη και την οικογένειά του. Άλλα είχαν δύο πατώματα. Τα ζώα έμεναν στο ισόγειο και η οικογένεια στο επάνω πάτωμα. Όταν χρειάστηκαν κι άλλοι χώροι, χτίστηκαν ο ένας κοντά στον άλλο, δημιουργώντας προφυλαγμένες αυλές.

ΑΡΕΘΟΥΣΙΑ 2014

Στιγμές από τα ΑΡΕΘΟΥΣΙΑ

Συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές που διαγωνίστηκαν!
Και φυσικά συγχαρητήρια και στου διοργανωτές! Περιμένουμε την επόμενη διοργάνωση!

Ο Δημήτρης Καζανάς μας συγκίνησε όλους με την ερμηνεία του στο παραδοσιακό τραγούδι "Στο πα και στο ξαναλέω" και δίκαια βγήκε ΠΡΩΤΟΣ!!!

Εβελίνα Τσιαλού και Άννα Λιώτη σε ένα ποπ ντουέτο. Αχ, αυτά τα άτιμα τα μικρόφωνα!!!

Η Χριστίνα Αποστολακίδου σε μια " ΖΑΖ" ερμηνεία!

Η Βιβή Γούτα με το 3ο βραβείο στη ζωγραφική

Οι συμμετοχές μας στην ζωγραφική

Καραγιαννίδου Αναστασία

Βακουφτσή Βασιλική

Γούτα Βιβή

Κυρατζάκου Φανή

ΑΡΕΘΟΥΣΙΑ 2014

Στον διαγωνισμό διηγήματος η μαθήτρια της Β΄ τάξης Σιδηρά Χρύσα πήρε το πρώτο βραβείο και η συμμαθήτριά της Κόκοτα Δέσποινα το τρίτο! 

Συγχαρητήρια κορίτσια! 

Οι φιλόλογοι σας είναι σίγουρα υπερήφανοι!!!

Το γ΄ βραβείο διηγήματος στα ΑΡΕΘΟΥΣΙΑ 2014

                     Κόκοτα  Δέσποινα                           

Άναμπελ

Ονομάζομαι Άναμπελ. Δεν είμαι άνθρωπος. Επίσης δεν είμαι ένα υπερφυσικό πλάσμα. Είμαι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα συνηθισμένο σκυλί, ένα αδέσποτο σκυλί.

Είμαι βέβαιη ότι γνωρίζετε καλά πόσο ενοχλητικά, βρώμικα και θορυβώδη είμαστε! Οι άνθρωποι είναι γενικά φοβισμένοι από εμάς.

Το χειρότερο είναι ότι δεν τους νοιάζει για τις ζωές μας και δεν γνωρίζουν καν τι μας οδήγησε εδώ. Είμαστε κάτι ενοχλητικό που ζει στον δρόμο τους.

Η ιστορία μου είναι ένα καλό παράδειγμα.

Μια όμορφη κυρία, ο αυστηρός σύζυγος και το παιδί τους. Ήταν δέκα χρονών όταν έπεισε τους γονείς της να υιοθετήσουν εμένα. Ήμουν το δώρο γενεθλίων. Αυτή μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που την είδα και με αγκάλιασε σφιχτά. Μεγαλώσαμε μαζί. Μιλούσαμε σαν δυο άνθρωποι-είναι κάτι που δεν μπορώ να κάνω, αλλά ξέρω ότι κάθε φορά την κοίταζα, ήξερε ακριβώς τι σκεφτόμουν. Και τότε όλα άλλαξαν. Έγινε 17 και με παραμέλησε κατά κάποιον τρόπο. Καλά ήμουν πολύ γριά για να τρέχουμε και να παίζουμε μαζί. Σύντομα σταμάτησε να μου δίνει προσοχή. Αυτή μου έδινε τροφή μια δυο φορές το μήνα και στη συνέχεια με απόφευγε. Ήταν σα να ήμουν αόρατη.

Ένα χρόνο αργότερα μετακόμισε επειδή γράφτηκε στο κολέγιο. Οι γονείς της αποφάσισαν να βρουν ένα μικρότερο σπίτι, ένα σπίτι όπου δεν υπήρχε χώρος για μένα. Απ’ όσο γνωρίζω δεν της είπαν ποτέ την απόφασή τους να με εγκαταλείψουν.

Σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν να βρουν μια θέση για μένα. Πράγματι, βρήκαν μία. Τον δρόμο.

Οι πρώτοι δύο μήνες ήταν οι χειρότεροι και οι πιο επώδυνοι. Θα έπρεπε να έπρεπε να κοιτάζω γύρω μου για φαγητό και νερό. Η ζωή μου ήταν ένας παράδεισος που μετατράπηκε σε κόλαση. Οι περαστικοί στο δρόμο περπατούσαν μακριά από μένα. Δεν προσπαθούσαν καν να κρύψουν την αηδιαστική έκφραση του προσώπου τους.

Κατά τους επόμενους μήνες είχα συνηθίσει πλέον τον τρόπο ζωής στο δρόμο. Μια μέρα, ευτυχώς για μένα, ήταν εκεί μια γριά που φρόντιζε αδέσποτους σκύλους και γάτες. Εκεί οφείλεται το πως εγώ ακόμα συνεχίζω να ζω.

Εμείς συμπάσχουμε με τον πόνο του ανθρώπου. Πλησιάζουμε κάποιον που κλαίει ή βρίσκεται σε κίνδυνο. Έχουμε κατανόηση και είμαστε καλοί απέναντι σε ανθρώπους που υποφέρουν από τον πόνο. Λέγεται ότι μπορούμε να διακρίνουμε τον καρκίνο. Καλά δεν είναι απλά ένας μύθος, είναι αλήθεια. Λόγω της καλής μας όσφρησης, μπορούμε να διακρίνουμε τον καρκίνο του πνεύμονα σε έναν κοντινό ασθενή.

Εμείς σας βοηθάμε τόσο πολύ και το αντάλλαγμά μας είναι εσείς να μας κλωτσάτε  ή να μας φοβάστε.

Πριν λίγο καιρό πήγα να μυρίσω το χέρι μιας κοπέλας και ίσως να παίζαμε μαζί αλλά η κοπέλα φοβήθηκε και με κλώτσησε.

Εμείς στους ανθρώπους ψάχνουμε για αγάπη όχι για τροφή.

Αν δεν βρω τροφή, η ζωή μου ίσως και καταστραφεί, αλλά αν δεν βρω αγάπη, η ζωή μου δεν θα είναι ίδια.

Το α΄ βραβείο διηγήματος στα ΑΡΕΘΟΥΣΙΑ 2014

Σιδηρά Χρύσα

Η περιπέτεια ενός σκίουρου

Είναι άνοιξη και πάντα τέτοια εποχή κάθομαι στο μπαλκόνι μου με τις ώρες. Χάνω την αίσθηση του χρόνου, της ώρας, των ημερών και χαζεύω τη φύση, που με μια υπόκλιση χαίρεται που τη θαυμάζεις και συνεχίζει ήρεμη και γαλήνια τον κύκλο της. Με χαλαρώνει αυτό το συναίσθημα που νιώθω μέσα στα χρώματα και τα αρώματα των ανθισμένων λουλουδιών. Ξεχνιέμαι με μια μέλισσα που ζουζουνίζοντας περιτριγυρίζει τα άνθη παίρνοντάς τη γύρη.

Το σπίτι μου έχει την κατάλληλη θέση για να πάρεις την καλύτερη δόση άνοιξης. Βρίσκεται σε χαμηλό υψόμετρο και το περικυκλώνει απέραντη έκταση πράσινου.

Μόλις ξημέρωσε και μια ήρεμη αναστάτωση πέρασε από το στομάχι μου και νομίζω μου μίλησε αλλά δεν πολυκατάλαβα τι είπε γιατί μόλις είχα ξυπνήσει. Αργότερα μια εντονότερη αναστάτωση έγινε αρκετά κατανοητή και σηκώθηκα να βρω λιχουδιές για να κολατσίσω. Κατέβηκα από τα κλαδιά και πήγα τρέχοντας στην απέναντι λιμνούλα να μουσκέψω το χνουδωτό μου σώμα και τη φουντωτή ουρά μου για να είμαι καθαρούλης για το πρωινό. Άσχετα από τα άλλα τρωκτικά, εμείς οι σκίουροι είμαστε καθαρά ζώα, εργάσιμα και ψάχνουμε πάντα εκλεκτά βελανίδια στα δέντρα. Εγώ αποτελώ εξαίρεση και όταν βαριέμαι τα μαζεύω από το χώμα.

Προσπαθώ να αποφεύγω τον γέρο σκίουρο που μου νοικιάζει το σπίτι, γιατί όλο το ενοίκιο μου ζητάει. 40 βελανίδια το μήνα.

«Εργαζόμενοι σκίουροι είμαστε (που λέει ο λόγος). Πώς να τα βγάλουμε πέρα με εσένα πάνω απ’ το σπίτι μας να μας ζητάς τα μισά βελανίδια από αυτά που βγάζουμε με κόπο;» θέλω να του πω καμιά μέρα αλλά τον λυπάμαι έτσι κουφός και αδύνατος που είναι. Μερικές φορές τον πειράζω κιόλας και μετά το μετανιώνω, γιατί όσο και να πεις με ψιλοβοηθάει με το σπίτι.

Κάθε φορά που βγαίνω έξω είμαι πολύ προσεκτικός, γιατί μια αλεπού εδώ παρά κάτω στη γειτονιά, όταν με συναντάει όλο ειρωνείες και πλάκες λέει ότι κάνει αλλά ποιος τις εμπιστεύεται αυτές τις πανούργες; Την προηγούμενη φορά μάλιστα, εκεί που περπατούσα με πιάνει από το μπροστινό πόδι, μου κόβει το δρόμο και μου λέει:

«Πού είσαι βρε μεζέ, πότε θα περάσεις από το σπίτι να σε φάω, εεε όχι, να φάμε ήθελα να πω». Κάτι τέτοια λέει με ένα ανέκφραστο χαμόγελο που με φοβίζει. Μετά με χτυπάει φιλικά στην πλάτη και λέει:

«Βρε, πλακίτσα έκανα! Γέλα και λιγάκι!»

Κι εγώ όλο και προσπαθώ να ξεφύγω.

Γενικά στη γειτονιά μόνο το κουνάβι συμπαθώ, που αν και λίγο κλειστός χαρακτήρας είναι πολύ φιλότιμος-τον συμπαθώ τον τύπο.

Αύριο σκέφτομαι να πάω κανένα ταξιδάκι. Πολύ γκρινιάζει τώρα τελευταία ο γέρο σκίουρος. Θα πάω να βρω την ησυχία μου. Έλεγα να πάω στις Μπαχάμες αλλά πού καιρός για έξοδα. Μάλλον κάπου εδώ κοντά θα πάω για να ηρεμήσω λιγάκι από τις σκοτούρες.

Ξεκίνησα νωρίς με προορισμό ένα όμορφο δασάκι στην άλλη μεριά του βουνού. Πήρα μαζί μου τα απαραίτητα, δηλαδή βελανίδια.

Στην αρχή πήγαινα ήρεμα αλλά όταν άρχιζε να σκοτεινιάζει άρχισα να τρέχω και σε κάποια στιγμή από την εξάντληση μου έπεσαν τα βελανίδια και σκορπίστηκαν τριγύρω. Μάζεψα όσα μπορούσα  και συνέχισα.

Περπατούσα πολλές ώρες. Ο ήλιος χανόταν και μαζί του και η λάμψη του πίσω από τους λόφους και τα σύννεφα. Μάλλον ήθελε να πάει σε άλλες χώρες που τον είχαν επιθυμήσει. Τον χαιρέτισα και λυπόμουν που έφευγε και μάλλον το ένιωσε και αυτός και μου έλεγε: «Φεύγω αλλά θα σου στείλω το φεγγάρι συντροφιά. Τα λέμε το πρωί.»

Ούτε τηλεγράφημα να μου έστελνε.

Με ησύχασαν αυτές οι σκέψεις και συνέχισα με περισσότερο κουράγιο. Διέσχιζα για ώρες το μονοπάτι που μου φαινόταν συνεχώς το ίδιο. Αποφάσισα αγανακτισμένος να αλλάξω μονοπάτι. Έτσι βρέθηκα σε ένα καινούργιο άχαρο και τρομακτικό. Κάτι κίτρινες μπογιές μουντζούρωναν τους κορμούς των δέντρων. Όλα ήταν διαφορετικά και περίεργα.

Η διάθεσή μου για αλλαγή και ηρεμία με οδήγησαν σε κάτι διαφορετικό και ίσως επικίνδυνο. Αλλά ποιος δεν θα ήθελε να έχει διαφορετικές εμπειρίες από τις καθημερινές;

Βέβαια, για μένα οι εμπειρίες σταμάτησαν όταν ξαφνικά έπεσα σε μια βαθιά τρύπα που ήταν τελείως απρόβλεπτη στη μέση του πουθενά. Ήταν τόσο βαθιά που ίσα ίσα που διέκρινα τα δέντρα που υπήρχαν πάνω. Παιδευόμουν πολύ ώρα για να βγω ώσπου στο τέλος αποκοιμήθηκα. Το παράξενο ήταν ότι όταν ξύπνησα τρανταζόμουν ολόκληρος, μα ούτε που κουνιόμουν. Να, κάτι τέτοια σκέφτομαι μερικές φορές και χάνω το μυαλό μου. Μια φαντασίωση αλλά με μεγάλη διάρκεια για να είναι απλώς φαντασίωση! Ξαφνικά ανοίγει από πάνω μου ένα μαύρο πορτάκι και μου καρφώνεται ο ήλιος στα μάτια. Με μετέφεραν μέσα σε ένα κουτί σε ένα πανέμορφο χώρο. Ήταν ένα μικρό δασάκι με άφθονα βελανίδια και δροσερό κλίμα. Το μόνο ενοχλητικό ήταν κάτι φωτάκια που αναβόσβηναν συνεχώς.

Όταν πέρασε καιρός και κατάλαβα ότι αυτή θα είναι η ζωή μου από εδώ και πέρα, μέσα σε έναν περιορισμένο χώρο με πικρά βελανίδια και με τα, τώρα πια, ακόμη πιο εκνευριστικά φωτάκια, αρρώστησα.

Το μόνο που με παρηγορούσε και μου έδινε θάρρος ήταν η φροντίδα μιας κοπέλας που ερχόταν συχνά. Τις περισσότερες φορές μου μιλούσε με τις ώρες και ξεχνιόταν. Μάλλον ένιωθε και αυτή μόνη.

Χτες ήταν η τελευταία φορά που την είδα …

H υπερ-προσπάθεια βραβεύτηκε!

2ο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Νέοι Δημοσιογράφοι για το Περιβάλλον για την συμμετοχή του Γυμνασίου Εγνατίας!!!

 

Χωρίς σύγχρονο εργαστήριο Πληροφορικής, χωρίς φωτογραφική μηχανή και βιντεοκάμερα του σχολείου, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικά η δυνατότητα να κάνουμε απογευματινές συναντήσεις για το Πρόγραμμα (μαθητές από τόσα χωριά και χωρίς μέσα μαζικής μεταφοράς τις απογευματινές ώρες), χωρίς να έχουν σύνδεση στο Διαδίκτυο από το σπίτι τους πολλοί από τους μαθητές μας, χωρίς τα στοιχειώδη στην υλικοτεχνική υποδομή που έχουν άλλα σχολεία του εξωτερικού, εμείς, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί του Γυμνασίου Εγνατίας, ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!

 

Με πολλή δουλειά, ακόμη περισσότερο ενθουσιασμό και σίγουρα πολύ καλή οργάνωση των ομάδων και συνεργασία των υπεύθυνων εκπαιδευτικών, το σχολείο μας κατέκτησε την δεύτερη θέση σε έναν Διεθνή Διαγωνισμό με 155 συμμετοχές από 22 χώρες (!) και έδειξε ότι στην Ελλάδα της κρίσης και των δυσκολιών, δυναμώνουμε ακόμη περισσότερο και προσπαθούμε όλοι μαζί για το καλύτερο!

 

Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που η Ελλάδα μας διακρίθηκε στον διαγωνισμό αυτό. 

 

Και να μην ξεχάσουμε την βράβευσή μας από το ΑΤΕΙ Θεσσάλονίκης 

ως η τρίτη Καλύτερη Περιβαλλοντική Δράση του Νομού Θεσσαλονίκης! 

Ποια ήταν αυτή; " Λίμνη Κορώνεια: μια ζωντανή είδηση για μια νεκρή λίμνη" ήταν ο τίτλος του Περιβαλλοντικού μας Προγράμματος την φετινή σχολική χρονιά. Και στον Διεθνή Διαγωνισμό στείλαμε ένα βίντεο στα αγγλικά που ουσιαστικά αποτελεί την "περίληψη" των συνεντεύξεων που πήραν οι νέοι δημοσιογράφοι του Γυμνασίου μας από ηλικιωμένους της περιοχής μας για την Κορώνεια.

 

Στόχος μας ήταν όχι απλά να κάνουμε ένα ακόμη Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα αλλά να καταγράψουμε συναισθήματα και μνήμες, να προβληματιστούμε, να συγκινηθούμε και να μην αφήσουμε να υπάρξει δεύτερη Κορώνεια!

 

Όλοι οι μαθητές που συμμετείχατε στο Πρόγραμμα, βάλατε ο καθένας από ένα μικρό λιθαράκι. Κάποιοι τις φωτογραφίες, κάποιοι τα βίντεο, κάποιοι τις συνεντεύξεις, κάποιοι την έρευνα, κάποιοι τα κείμενα, κάποιοι την μουσική, κάποιοι την μακέτα, κάποιοι τις αφίσες...! 

 

Η Διευθύντρια κ. Μυλωνά Ζωή, και οι υπεύθυνες καθηγήτριες του Προγράμματος κ. Κισλά Ευαγγελία και κ. Τζελαλή Αικατερίνη, σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας γιατί μας κάνατε υπερήφανους!

 

Ευχαριστούμε και όσους μοιράστηκαν μαζί μας τα συναισθήματα, τις εμπειρίες και τις γνώσεις τους: όλους τους κατοίκους που τόσο πρόθυμα μας μίλησαν, την κ. Υφαντίδου Ιωάννα και τον Φορέα Διαχείρισης Λιμνών Βόλβης και Κορώνειας για την ενημέρωση και το υλικό που μας παρείχαν, τον κ. Χουρπουλιάδη Γιώργο, πληροφορικό και τον κ. Φίλιππο Παπαδόπουλο, κινηματογραφιστή, για τις πολύτιμες συμβουλές τους. Και φυσικά τους γονείς των μαθητών μας που πάντα συνδράμουν στις προσπάθειές μας. 

Εκ μέρους των υπεύθυνων εκπαιδευτικών

Κισλά Ευαγγελία

 Δείτε εδώ και το ελληνικό βίντεο, μεγαλύτερης διάρκειας.

 Και φυσικά όλο το Πρόγραμμα Περιβαλλοντικής Αγωγής "Κορώνεια:μια ζωντανή είδηση για μια νεκρή λίμνη" στον ιστοχώρο που κατασκευάσαμε ειδικά για το Πρόγραμμα:

koronia.blogspot.gr 

Φεστιβάλ Περιβαλλοντικών Προγραμμάτων

Η συμμετοχή του Γυμνασίου Εγνατίας στο Φεστιβάλ Περιβαλλοντικών Προγραμμάτων της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης

Την Πέμπτη 10 Απριλίου ομάδα μαθητών του σχολείου μας παρουσίασε δύο Προγράμματα στο Φεστιβάλ των Περιβαλλοντικών Προγραμμάτων: το πρόγραμμα Αειφόρου Σχολείου με τίτλο: "Ενημερώνομαι, αλλάζω, γίνομαι καλύτερος πολίτης", καθώς και το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα "Λίμνη Κορώνεια, μια ζωντανή είδηση για μια νεκρή λίμνη". Στην παρουσίαση συμμετείχαν οι μαθητές: Λίωτη Άννα, Λιώτη Ευαγγελία, Καραγιαννίδου Αναστασία, Βακουφτσή Βασιλική, Γούτα Βιβή, Κόκκοτα Δέσποινα, Δαγκλή Σωτηρία, Καλεντερίδης Λάζαρος και οι καθηγήτριες Τζελαλή Αικατερίνη και Κισλά Ευαγγελία. Στην παρουσίασή μας είχαμε την ευκαιρία να δείξουμε το μικρό βίντεο που ετοιμάσαμε "Κορώνεια, χθες, σήμερα...αύριο;" καθώς και τον ιστότοπο koronia.blogspot.gr που δημιουργήσαμε για την προβολή του θέματος της Κορώνειας. 

Γιατροί του Κόσμου

Οι Γιατροί του Κόσμου στο σχολείο μας

Την Τετάρτη 2 Απριλίου είχαμε μια ξεχωριστή ευκαιρία στο Γυμνάσιο Εγνατίας, να γνωρίσουμε από κοντά, να συζητήσουμε και να προβληματιστούμε από εθελοντές των "Γιατρών του Κόσμου". Ευχαριστούμε την κ. Ιωαννίδου Μάρθα για την κατατοπιστική ενημέρωση και τους υπόλοιπους εθελοντές που ήρθαν στο σχολείο μας μετά από πρόσκληση της κ. Κισλά Ευαγγελίας, στο πλαίσιο της βιωματικής δράσης "Μαθαίνω να αγαπώ, μαθαίνω να προσφέρω". Παράλληλα τις τελευταίες εβδομάδες στο σχολείο μας οργανώθηκε συγκέντρωση φαρμακευτικού υλικού και παιχνιδιών που δώσαμε στους "Γιατρούς του Κόσμου" ώστε να εξοπλιστεί το παιδιατρικό τμήμα του.